VV Noordwolde

Zaterdag 15 oktober 2011: Loppersum 2 – Noordwolde 2

Het was een frisse maar toch ook een heerlijke zaterdagochtend.
Ik stond vrij laat op en ik baalde omdat ik geen tijd meer had om te douchen.
Gelukkig had ik nog wel tijd om wat eten te maken voor de weg naar het mooie Loppersum.
Ik was vrij opgewekt door het mooie weer en de vogeltjes floten in verschillende toonhoogtes prachtige deuntjes. Het kan alleen nog maar mooier worden, dacht ik.

Iedereen was goed op tijd, nou ja, bijna iedereen.
Een zekere Jorrit Dijkstra belde dat hij zich verslapen had.
Martin Oltmans werd opgeroepen voor het 1e omdat hun keeper geblesseerd was.
Gelukkig kon Paul, de keeper van A1, ons helpen maar hij moest eerst zijn eigen wedstrijd spelen waardoor wij de eerste paar minuten geen keeper zouden hebben.
Gelukkig kwam Rene Wubbolts met het idee om een kwartier later te beginnen omdat het reglementair mogelijk was.
Rene was niet erg blij toen we vertrokken, omdat zijn broodje bapao telkens aan andere klanten werd uitgedeeld. Toen dat eenmaal opgelost was en een tevreden Rene zijn mond vulde met het warme deeg, konden we vertrekken.

Jan had een routeplanning gemaakt omdat er op een aantal wegen wegwerkzaamheden plaatsvonden.
De route die Jan had uitgestippeld was een prachtige route. We reden door dorpjes die haast nog nooit bezocht waren en we keken onze ogen uit.
Hans Boersema wist er wel het een en ander over te vertellen.
Het bleek dat hij een blauwe maandag als historicus op een bibliotheek had gewerkt.
Robert, de trotse zoon van Hans, keek met grote liefde naar zijn vader.
Je kon gewoon zien wat voor een sterke band die twee hadden.

Na deze prachtige route kwamen we aan bij VV Loppersum.
Tot onze grote verbazing zagen we daar Jorrit Dijkstra, die zich eerst verslapen had.
Hoe hij het voor elkaar gekregen heeft dat hij er eerder was dan ons, dat is nog steeds een raadsel.
Ons keeperprobleem was inmiddels ook opgelost. Het was Christiaan Oosterbeek die zich opofferde om als sluitpost te dienen.

De trieste mededeling was dat er iemand van het 4e van Loppersum was overleden. Er werd voor de wedstrijd een minuut stilte gehouden. Respect dat Loppersum toch nog de wedstrijd wilde spelen.

Het lukte niet om een kwartier later te beginnen waardoor Christiaan Oosterbeek alsnog op doel moest.
We begonnen met een zwakke, onserieuze voorbereiding.
Aanvoerder Bas liet direct horen daar niet van gediend te zijn en spoorde aan om de concentratie op te pakken.

De wedstrijd begon als volgt:
Keeper: Christiaan Oosterbeek.
Verdedigers van links naar rechts: Jules de Boer, Daniel Wubbolts, Bas Hoiting, Nick Snell.
Middenvelders van links naar rechts: Antonie Buist, Patrick Benink, Jorrit Dijkstra, Danny Bolhuis, en op nr. 10 Robert Boersema
Spits van links naar rechts: Samuel Huttenga.

We begonnen niet sterk aan de wedstrijd, we kwamen snel onder druk en Christiaan Oosterbeek moest een paar keer met een aantal reddingen in actie komen. Achteraf had hij er het volgende op te zeggen: 'Ach, dit is makkelijker als scoren en ik kan het weten, waarvan jij denkt'.
En iedereen gaf hem groot gelijk.
Het duurde niet lang of de eerste goal viel voor Loppersum. Een corner werd verkeerd gecommuniceerd waardoor de bal makkelijk kon worden ingetikt.
We begonnen daarna wel beter te voetballen en de bal rond te spelen.
Een actie van Danny naar binnen met een hard schot kon nog maar net worden gekeerd door de keeper van Loppersum, die een paar goede reddingen had.
Een streep van Patrick kon ook nog maar net worden gestopt.
Kort na die tijd arriveerde Jan en hij had Paul meegenomen.
Paul kon direct op doel staan en Christiaan verwisselde zijn keeper-shirt voor zijn velds-shirt.
Samuel mocht eraf en Patrick Benink kwam in de spits terecht en Christiaan nam zijn plek over.

Loppersum kreeg een vrije trap. De muur stond maar liefst 13 meter van de vrije trap nemer af, waardoor die een grote ruimt had om uit te halen. En dat deed hij dus ook. De bal knalde vol binnenkant paal in de kruising.
Noordwolde keek tegen een 2-0 achterstand aan.
We speelden zwak en dat was het frustrerende, omdat we zoveel beter kunnen.
Maar zelfs normale passen kwamen niet aan en de aannamen waren erg slecht.
Toch waren er ook goede momenten maar we haalden daar weinig rendement uit.

De tweede helft, na een peptalk van Rene, stonden we weer klaar maar dit keer aan de andere kant van het veld. Want dat is een regel van voetbal, vertelde Rene in zijn boek: 1001 essenties.
De essentie van na de tweede helft aan de andere kant van het veld beginnen is dat het spel aantrekkelijker wordt.
Met die gedachte in ons achterhoofd begonnen we aan de wedstrijd.
Het werd er niet beter op. We kregen snel weer een aantal goals om de oren.
Er kwamen weinig acties van onze kant, op een aantal na.
Een voorzet van links kwam net niet goed bij Patrick Benink aan.
Aan de andere kant daarentegen stoomde Nick Snell snel op richting de cornervlag.
Zijn hoge voorzet kwam aan bij Ola Toivonen, die de bal op een haast onmogelijke wijze, met de rug naar het doel, met zijn achterkant van zijn hoofd in de kruising knikte.
Ola vertelde later, dat deze goal een typische 'RobertBoersemaatje' was.
Hans Boersema keek tevreden naar zijn zoon en een twinkeling schitterde in zijn ogen.
'Hij heeft gedaan, wat ik vroeger nooit kon, dat is mijn zoon..'
Siena zag dat, en vertelde later dat ze een kleine traan zag in de ogen van Hans.
De aftrap werd genomen door Loppersum en de man die de vrije trap op een geweldige manier het doel in schoot, besloot vanaf de aftrap het maar eens te proberen. Een krachtig schot resulteerde zowaar in een doelpunt.

Het werd uiteindelijk 7 – 1.
Een teleurstelling, omdat we veel beter kunnen.
Maar het mooie is wel dat we er staan met zijn allen, en dat is de essentie van een geheel zijn.
Je doet het met elkaar, anders kan je nooit winnen. We gaan er weer met zijn allen voor de komende wedstrijden.

Er waren natuurlijk wel een aantal lichtpuntjes in de wedstrijd, en dat waren onder andere de vaste supporters.
Kloase van de Vuurst had zijn zoon, geblesseerd aan de enkel, Hielke van de Vuurst meegebracht.
Siena was van de partij en Jan was er ook weer. De moeder van Nick was er ook. En laten we natuurlijk beroepshistoricus Hans Boersema niet vergeten, die met zijn prachtige opmerkingen een sombere zaterdag altijd weer kan omtoveren in een zonnig prachtig dagje.
Dank aan Rene, voor het vlaggen.

Dank aan het team, ik ben erg blij, dat we ondanks een aantal nederlagen er toch weer gaan staan met zijn allen en bereid zijn open te staan voor fouten die gemaakt worden en het te accepteren van anderen. We helpen elkaar ondanks als het niet goed loopt. Dat is al een overwinning op zich.

De terugreis was best gezellig, tenminste, ik zat bij Hans Boersema in de auto en ik kan niet genoeg krijgen van zijn wetenschappelijke feitjes die hij allemaal vertelt.

Woensdag weer training en zaterdag weer een wedstrijd. We gaan er weer voor met zijn allen.

Nou dat was mijn verslag.
Respect naar Hans Boersema.
Antonie Buist

---

Tags: VVN2 | wedstrijdverslagen